Pieces of me

 กลับไปอ่านที่เขียนไว้อันเก่าๆ แล้วก็ขำดีแฮะ เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วนะตั้งแต่เราเขียน blog อันแรก blog ที่มีความทรงจำตั้งแต่สมัยมัธยมเลยนะนั่น !...เมื่อวานไปรอแม่ที่ TOPs เห็นเด็กนักเรียนโรงเรียนเราเดินมากับเด็กนักเรียนญี่ปุ่น เราจำเครื่องแบบเสื้อกั๊กสีน้ำตาลนั้นได้ดี โรงเรียน Sapporo Sacred Heart ....

 

 วันนี้เกิดอาการ nostalgia อะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ --" (อาการคนแก่หรือเปล่านะ) คิดถึงตอนที่มีนักเรียนญี่ปุ่นมาบ้าน คิดถึงตอนไปญี่ปุ่น คิดถึงฤดูใบไม้ร่วง คิดถึงตอนไปโรงเรียนที่โน้น ที่ซัปโปโร แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็รู้สึกผูกพัน ...กล่องเพลงที่เราตกแต่งเองที่เมืองโอตารุ ยังคงแขวนอยู่ที่หัวเตียง

 

คิดถึงตัวเองสมัยมัธยมจัง เราทำอะไรบ้างนะตอนนั้น? พิธีกร อ่านข่าว อืมมมม ทำละคร เขียนนิยาย เล่น the sims ...เยอะแยะอะ

 

ไม่รู้จะเขียนอะไร รู้แต่ว่าคิดถึงหลายอย่างมากมาย เดี๋ยวมีเวิ่นเว้อตอน 2 อีก

แต่ก็ไม่รู้อีกนานเท่าไหร่จะกลับมาอีกนะ... : )

 

คิดถึง

 

 

 

 

 

 

กิ๊ฟ

 

ฉันอยากให้แกอยู่กับฉันตอนนี้จังเลย ฉันคิดถึงปีที่แล้วที่ฉันเอาของขวัญวันเกิดให้แกเป็นยาอมตะขาบ กับน้ำแร่

 

ฉันอยากคุยกับแกที่ไม่ใช่ทางโทรศัพท์ ถึงแม้วันนั้นเราคุยกันจนกระทั้งแบตหมดกันไปเลย เพราะเราไม่ได้ชาร์ตแบตมาสามวันแล้ว ฮ่าๆ

 

ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร แต่อยากให้แกอยู่ตรงนี้...

 

คิดถึงหวะ

 เอาล่ะ เป็นปิดเทอมที่เกือบจะสมบูรณ์แบบแล้ว เหลือแค่ไปส่งงานวันเสาร์นี้เท่านั้น ไม่ใช่ไม่อยากทำงานเขียน แต่ว่าไม่อยากทำงานหลังสอบเท่านั้นเอง T^T เอะเหอะ กะแค่ essay สองชิ้น อย่างละสองหน้าเท่านั้น รวมถึงทำ portfolio ส่ง ถ้าเทียบกับต้องทำงานแปลทั้งเล่ม แล้วนิดเดียวมากๆ T^T

 

ไม่มีไรแระ อยากเขียนแค่นี้ ฮ่าๆ

 

คิดถึงอาจารย์ด้วย ;)

เซ็งที่ อยู่ดีๆต้องบริจาคโต๊ะเขียนหนังสือซึ่งเป็นที่เก็บและวางของมากมายให้ลูกพี่ลูกน้อง ทำให้ตอนนี้ไม่มีที่วางของทั้งหลายเหล่านั้น

เซ็งที่ ห้องรกมาก

เซ็งที่ ตื่นมาตีห้าอย่างงัวเงีย แล้วเดินชนขาตั้งโน้ต

เซ็งที่ ห่วงกระดุมหายไปหนึ่งห่วง
เซ็งที่ พอไปถึงมหาลัยเพิ่งรู้ว่าเขาเปลี่ยนตารางสอนไปตอนบ่าย

เซ็งที่ หน้ารามรถติด

เซ็งที่ อดไปเวียตนาม

เซ็งที่ เพิ่งเจอซีดีที่ยืมจาก...มา ใครก็ได้ช่วยเอาไปคืนให้เราที

เซ็งที่ โควต้าอีจียกเลิก

เซ็งที่ อะเดย์ฉบับ จิมมี่ เหลียว หาย

เซ็งที่ วางแผนซัมเมอร์ไม่ดี เลยต้องมาถอนทีหลัง

เซ็งที่ อาจารย์สั่งงานทีเดียวหนึ่งตูม

เซ็งที่ นอนไม่ค่อยหลับ

เซ็งที่ อ้วน

เซ็งที่ สุขภาพไม่แข็งแรง

 

รู้สึกดีที่ จะได้ตู้เก็บหนังสือแบบเป็นชิ้นเป็นอัน

รู้สึกดีที่  มีคนชมว่าห้องเราอาร์ทสุด

รู้สึกดีที่ อากาศดีตอนเช้า
รู้สึกดีที่ มีคนทักทายเราด้วยหน้าตายิ้มแย้มแจ่มในพร้อมบอกว่านานๆนะเนี่ยจะได้เห็นเราใส่ชุดนักศึกษา
รู้สึกดีที่ มีคนมารับเราไปสอบที่มหาลัยวันนี้ เราจะได้ไม่ต้องตื่นเช้ามาก

รู้สึกดีที่ เขายังกลับมาส่งเราด้วย ทำให้เราไม่เหนื่อยมาก ไม่ต้องกลับบ้านมืด ขอบคุณค่า

รู้สึกดีที่ ยังมีคนอยากไปเที่ยวกับเราอยู่

รู้สึกดีที่ มีเพลงกล่อมเกลาจิตใจ

รู้สึกดีที่ รู้ว่ามีหนังสือรวมผลงานจิมมี่ เหลียวขาย

รู้สึกดีที่ จะได้ใช้เวลาซัมเมอร์ให้คุ้มค่า
รู้สึกดีที่ เราก็ครีเอทงานดีๆกับคนอื่นเขาได้เหมือนกัน

รู้สึกดีที่ ตื่นมาแล้วยังมีอะไรให้กิน
รู้สึกดีที่ กางเกงยีนส์ตัวเดิมยังใส่ได้

รู้สึกดีที่ วันนี้ยังหายใจอยู่...

 

 ได้ไอเดียมาจากสเปซพี่ฟาง แหะๆ ขอให้เครดิตหน่อยละกัน http://iwarut.spaces.live.com ไอเดียดีจริงๆ ขอเขียนฆ่าเวลาให้สบายใจระหว่างนึกเรื่องที่จะเขียนส่งอาจารย์หน่อยเหอะ

 

รักคือ ใครสักคน ที่เราอยากจะลืม

รักคือ ใครสักคน ที่เราก็ลืมไม่ได้ซักที

รักคือ ใครซักคน ที่เราอยากจะเจออีกครั้ง

รักคือ ใครซักคน ที่คิดอีกทีว่า ไม่เจอกันแหละดีแล้ว

รักคือ ใครซักคน ที่คิดแล้วคิดอีกว่า อืม เจอกันอีกก็ดีกว่า

รักคือ ใครซักคน ที่เราก็ยังแอบเข้าไปดูเวบของเขาบ่อยๆ

รักคือ ใครซักคน ที่เราก็ยังห่วงยังหวงอยู่

รักคือ ใครซักคน ที่มองชื่อชื่อเขาในเอ็มเอสเอ็นอยู่บ่อยๆ

รักคือ ใครซักคน ที่ทักเราในเอ็มเอสเอ็นก่อนโดยไม่มีเหตุผล

รักคือ ใครซักคน ที่เราชอบทำดราม่าใส่ แล้วมาเสียใจทีหลัง

รักคือ ใครซักคน ที่เราอยากให้ไปดูคอนเสิร์ตด้วยกัน (แต่เขาก็ไปได้ไม่บ่อย)

รักคือ ใครซักคน ทีไปดูละครเวทีด้วยกัน

รักคือ ใครซักคน ที่ส่งเพลงหลากหลายให้เราฟัง

รักคือ ใครซักคน ที่พูดแต่เรื่องหนังได้ทั้งวัน

รักคือ ใครซักคน ที่พาเราไปดูหนังดีๆ

รักคือ ใครซักคน ที่พาเราไปดูหนังแปลกๆ ที่ถ้าผู้ชายคนไหนพาผู้หญิงไปดูด้วย คงช็อคไม่ต่างกัน

รักคือ ใครซักคน ที่รู้ว่าเราชอบเล่นอะไรหลังมืออาหาร

รักคือ ใครซักคน ที่ให้เรายืมหนังชนิดเรียกน้ำตา

รักคือ ใครซักคน ที่เจอกันเพราะหนังสือเล่มหนึ่ง

รักคือ ใครซักคน ที่อยู่ดีๆก็มายืมหนังสือเราไปอ่านสอบเอ็นท์ ทั้งๆที่รู้จักกันไม่กี่วัน

รักคือ ใครซักคน ที่เราไม่ได้ตั้งใจฝากรอยลิปสติกไว้ที่สันหนังสือ

รักคือ ใครซักคน ที่จริงๆน่าจะได้รู้จักกันตั้งนานแล้ว

รักคือ ใครซักคน ที่ครั้งแรกที่ไปดูหนังด้วยกัน เพื่อนอีกคนท้องเสีย เลยได้ดูดันสองคน

รักคือ ใครซักคน ที่เขียนอะไรให้เราเขินได้สุดๆ

รักคือ ใครซักคน ที่ถามเราว่าฝนตกเป็นเม็ดหรือเป็นสายกันนะ

รักคือ ใครซักคน ที่วิ่งฝ่าฝนด้วยกัน

รักคือ ใครซักคน ที่ไปปั่นจักรยานรับลมด้วยกัน

รักคือ ใครซักคน ที่นั่งดูพระอาทิตย์ตกด้วยกัน

รักคือ ใครซักคน ที่กล้าจับเท้าเราดูว่าเป็นอะไรไหม โดยไม่รังเกียจ

รักคือ ใครซักคน ที่เสียค่าโทรศัพท์โทรมาหาเราไม่รู้เท่าไหร่

รักคือ ใครซักคน ที่เราจำเบอร์โทรเขาได้

รักคือ ใครซักคน ที่เราแอบดูมือถือเขาแล้วเห็นว่ายังเก็บเมสเซสเราอยู่

รักคือ ใครซักคน ที่ง้อเราเมื่อเรางอน

รักคือ ใครซักคน ที่มักจะตามใจเรา แม้บางครั้งเราก็แค่ทดสอบเฉยๆ

รักคือ ใครซักคน ที่ยอมมาหาเราที่มหาลัยทั้งๆที่เราก็ปฏิเสธการไปหาเขาที่มหาลัย

รักคือ ใครซักคน ที่มาหาเราแล้วไม่รังเกียจแม้เราจะอยู่ในชุดนอน

รักคือ ใครซักคน ที่เราแปลงานให้แล้วสนุกที่สุด รู้สึกดีที่สุด แม้จะไม่ได้ให้เครดิตเรา

รักคือ ใครซักคน ที่เรากลัวพ่อแม่เขาสุดๆ

รักคือ ใครซักคน ที่ไม่ยอมไปกินโจ๊กกับเราตอนหัวค่ำ เพราะคนขายโจ๊กรู้จักกับพ่อตัวเอง

รักคือ ใครซักคน ที่ชอบดื่มกาแฟ

รักคือ ใครซักคน ที่ชอบหยิกแขนเรา

รักคือ ใครซักคน ที่กอดแล้วอุ่นกายอุ่นใจ

รักคือ ใครซักคน ที่เรียกเราว่าปลาทอง

รักคือ ใครซักคน ที่บอกกับเราว่าหัวหอม

รักคือ ใครซักคน ที่เรียกเราว่า Princess Khapui

รักคือ ใครซักคน ที่ปล่อยให้เราโง่ตั้งนานว่าคำภาษาสเปนนั้นคืออะไร

รักคือ ใครซักคน ที่เราอดบอกไม่ได้ว่า 512 คืออะไร

รักคือ ใครซักคน ที่เรากลับมาเริ่มต้นอีกครั้งหลังจากที่หายไปนาน

รักคือ ใครซักคน ที่เขาและเราคงจะหายไปนานอีกครั้ง

รักคือ ใครซักคน ที่บอกว่าไม่มีใครเขายุ่งตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงหรอก

รักคือ ใครซักคน ที่แค่ส่งเมสเซสไปหาก็โทรมาหา ก็มาเจอ

รักคือ ใครซักคน ที่อาม่ากินขนมทองเอกที่เราซื้อไปให้

รักคือ ใครซักคน ที่ปล่อยให้ขนมเมเดลินที่เราเอาไปฝาก หมดอายุโดยยังไม่ได้กิน

รักคือ ใครซักคน ที่ชอบดอกลั่นทม

รักคือ ใครซักคน ที่เมื่อเราเห็นดอกลั่นทมก็ยังนึกถึงเขา และถ่ายรูปไปฝาก

รักคือ ใครซักคน ที่พอตื่นนอนมาอยู่ดีๆก็คิดถึง

รักคือ ใครซักคน ที่เรานึกถึงเวลามีการบ้าน หรืองานเกี่ยวกับหนัง

รักคือ ใครซักคน ที่ใครๆก็คิดว่าเขาไม่ทิ้งเราอย่างแน่นอน

รักคือ ใครซักคน ที่เราคิดว่าเราจะไม่ทำให้เขาเสียใจอีกแล้ว

รักคือ ใครซักคน ที่กลับทำให้เราเสียใจเอง

รักคือ ใครซักคน ที่จบด้วยคำง่ายๆ

รักคือ ใครซักคน ที่เรายังไม่เข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่

รักคือ ใครซักคน ที่ตอนนี้อยากโทรไปหา

รักคือ ใครซักคน ที่เราอยากรู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้างแล้ว

รักคือ ใครซักคน ที่เราอยากรู้ว่ายังคิดถึงเราไหม

รักคือ ใครซักคน ที่เราอยากขอโทษที่ดราม่าใส่

รักคือ ใครซักคน ที่เราอยากรู้ว่าที่ผ่านมาคืออะไรบ้าง

รักคือ ใครซักคน ที่เราหวังว่าเขายังไม่ลบข้อความของเราในปฏิทินมือถือออก

รักคือ ใครซักคน ที่เราหวังว่าซักวันเขาจะโทรมาหาอีกครั้ง

รักคือ ใครซักคน ที่เราเชื่อว่า No one belongs here more than you