รู้ว่าฟ้ามืดแล้ว แต่ทำยังไงล่ะ ไม่มีคนออกมารับเพราะพ่อกับแม่ไปต่างจังหวัด และเราก็ไม่อยากนั่งมอเตอร์ไซด์ จะนั่งแท็กซี่ก็...อืม...เดี๋ยวจะไม่ได้แวะซื้อข้าวนะสิ อากาศก็กำลังสบาย เดินเข้าบ้านก็ได้ ของก็ไม่ได้แบกอะไรหนัก รองเท้าก็เหมาะกับการเดินทางไกลอยู่ และฉันก็เดินไหว เพราะเคยเดินมาแล้ว

 

 อาหารก็คงไม่พ้นอาหารกล่องเซเว่น นอกจากจะซื้ออาหารอิ่มท้องแล้ว ก็ยังซื้อต่วยตุน ฉบับพิเศษมาด้วยหนึ่งเล่ม สมองจะได้อิ่มด้วย จากนั้นเราก็เดินตามทางเดิมๆเพื่อกลับบ้าน มาถึงจุดหนึ่งที่เงาไม้และเงาบ้านทำให้ถนนมันมืดกว่าเดิม ประกอบกับแสงไฟสลัวๆ ตามแบบฉบับไฟถนนนั่นแหละ ทำให้ถนนเส้นนั้นดูน่ากลัว แถวนั้นก็เงียบๆ แต่ก็ยังดีที่มีรถผ่านบ้าง ฉันไม่ได้กลัว แต่ฉันก็คิดอะไรเพลินไปหลายอย่าง รู้สึกตัวได้อีกที ว่าเราเดินคนเดียวนี่นา ทำไมช่างไม่ระวังตัวอะไรเลย ....

 

 ถนนมืด ตัวฉันเดินคนเดียว กับเงาของตัวเอง ในมือมีข้างกล่อง กลับบ้านค่ำๆ ...ช่างเป็นชีวิตคนเมืองอะไรเช่นนี้ ตอนที่ฉันทำงานแล้วจะเป็นแบบนี้หรือเปล่านะ

 

 จะเหนื่อย จะท้อ ก็รู้ว่าเธอรอฉันตลอด เป็นที่พักพิงให้แก่ฉัน แปลกใจนักว่าทำไมก่อนหน้านี้ถึงอยากจะจากเธอไป ช่วงปีนี้และตอนนี้อยากกลับมาหาเธอแทบทุกวัน ตอนฉันเดินกลับบ้านบนถนนมืดๆแบบนั้น ฉันก็ไม่ได้เหงามากนัก เพราะรู้ว่าเดี๋ยวก็จะได้เจอเธอแล้ว รู้ว่าเธอรออยู่ และเธอยังอยู่ตรงนั้น ....บ้านของฉัน