ดูเหมือนว่าตอนที่ 2 จะเขียนห่างจากตอนที่หนึ่งเอามาก ฮ่าๆ มีคนถามว่าเรายังเล่น space อยู่อีกหรอ ...อืม จะให้ตอบยังไงดีล่ะ คำถามมันไม่ได้ต้องการคำตอบเพียงแค่ อืม ก็ใช่สิยังเล่นอยู่...เคยไหมเวลาจัดห้องรกๆ เจออันโน้นอันนี้ก็เสียดาย ไม่อยากทิ้ง ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ใช้มันแล้ว ลึกๆเราต้องคิดอยู่ล่ะ ว่าซักวันมันจะมีประโยชน์...เช่นเดียวกันแหละ...space ที่นี่ของฉันก็เป็นแบบของเก่าพวกนั้น

 

 ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน และให้กำลังใจ

 

 หากไม่นับพ่อแม่แล้ว "ดีจริงๆ ที่เธออยู่ตรงนี้" ...ฉันแปลกใจเหลือเกินที่คนรอบข้างช่วยเหลือฉันไว้มากมาย ไม่ว่าเขาจะรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตาม แปลกใจเหลือเกินที่หลายคนในนั้นก็ไม่ได้เป็นคนที่สนิทสนมกันมาก่อน แปลกใจตัวเองอยู่เหลือเกินที่รู้สึกถึงข้อความและรอยยิ้มของคนเหล่านั้นได้ ...ขอบคุณจริงๆ ที่มีพวกเขาอยู่ ฉันรู้สึกว่าชีวิตฉันนี้สบายเหลือเกิน ฉันเสพติดความสบายนี้ ...จนบางครั้งฉันรู้สึกว่า ฉันน่าจะทำอะไรเพื่อคนอื่นและเอาใจใส่คนรอบข้างมากกว่านี้ รวมทั้งพ่อและแม่ด้วย

 

 ถึง น้องเอม

พี่ว่าจะไม่ไป Music Camp แล้วล่ะ แต่เพราะน้องเอม ที่ทำให้พี่รู้สึกว่าบ้านนี้ยังมีไออุ่นอยู่ พี่ไม่ได้ทำงานอยู่ข้างๆเอม แต่เอมก็ยังนึกถึงพี่เสมอเลย เอมจำได้ว่าพี่ชอบอะไร เอมจำได้ว่าพี่พูดอะไร เอมจำได้ว่าพี่เป็นยังไง จะบอกว่าดีใจจริงๆ

 

 ถึง พี่นิต และพี่ปอม

มีหลายครั้งที่ปุ๋ยคิดว่า...ปุ๋ยจะไม่ร้องเพลงแล้ว ปุ๋ยร้องไม่ได้แล้ว ทำไมพี่ๆเหมือนมีมนต์วิเศษที่ฉุดเราขึ้นมาได้ทุกครั้ง...

 

 ถึง พี่เดียร์

ปุ๋ยรู้ว่าปุ๋ยยังคุยกับพี่เดียร์ได้เสมอ

 

ถึง พี่เน

ที่ปรึกษาที่ดีตลอดศก :D

 

 ถึง พี่ฟาง

ถึงพี่ฟางจะรู้สึกว่าไม่ได้ทำอะไรให้มากมายขนาดนั้น แต่จะบอกว่าขอบคุณจริงๆนะ ขอบคุณมากๆ รู้สึกเหมือนพี่ฟางช่วยปุ๋ยเยอะเหลือเกิน เฮ้อออ นี่ถ้าจบไปแล้วเราเหงาแย่เลย :P

 

 ถึง น้องป๊อบ

เออ ขอบคุณนะ ที่ยังชวนไปปั่นจักรยานอะ อย่างน้อยพี่ก็โชคดีที่ได้รู้จักคนที่ชอบทำอะไรเหมือนๆกัน จะมีซักกี่คนที่นั่งมองรายละเอียดของฟ้า

 

 ถึง วศิน เอ็ม ต๊อบ

ฉันระบายอะไรใส่พวกเธอไปมั่งเนี่ย --"

 

 ถึง กบ

นอกจากพ่อกับแม่แล้ว....แกเป็นคนแรกที่แกะปลาทูให้ฉันกิน! ฮ๋าๆๆๆ เออ ดีใจที่มีแกเป็นเพื่อน

 

 ถึง นนง. ตัวย่อที่รู้กัน

ฮ่าๆ ปิดเทอมหน้าจะได้ไปเที่ยวด้วยกันแน่ๆแก... อยากนอนเมาท์กับแกอีก