เธอจะต้องเรียนรู้ที่จะสลัดทิ้งความกังวลและความโศกเศร้าทั้งหลาย เพื่อที่จะเป็นอิสระและอยู่ในสันติสุข แรกสุด เธอจะต้องเฝ้าสังเกตอย่างระมัดระวัง และแลเห็นโลกนี้มีสิ่งมหัศจรรย์ทุกอย่างที่มีอยู่ในดินแดนบริสุทธิ์ ความกังวลและความเศร้านั่นเอง ที่บดบังเราจากสิ่งมหัศจรรย์ทั้งหลายนั้น

 ฉันคิดเสมอว่า ฉันพอใจโลกแห่งนี้ ยิ่งกว่าดินแดนบริสุทธิ์เป็นไหนๆ เพราะว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างที่ฉันชอบมากบนโลกนี้ เช่น เถาองุ่น ต้นกล้วย ต้นส้ม ต้นสน และต้นหลิว เคยมีคนบอกฉันว่า บนดินแดนบริสุทธิ์มีสระบัวอันล้ำค่า มีต้นไม้มีค่า...มีทางเดินที่ลาดปูด้วยทองคำและเงิน มีนกร้องเพลงที่ล้ำค่า ฉันไม่ค่อยชอบสิ่งเหล่านี้นัก ฉันไม่อยากเดินไปบนทางที่ลาดปูด้วยทองคำและเงิน หรือแม้แต่ทางเดินที่ปูด้วยหินบนโลกนี้ด้วย ฉันชอบทางเดินที่เป็นทราย และมีหญ้าเขียวขจีขึ้นอยู่สองข้างทง ฉันชอบก้อนกรวดแต่ละก้อน และใบไม้ที่ร่วงหล่นอยู่บนทางเดิน ฉันชอบพุ่มไม้ ลำธาร ต้นไผ่ที่ขึ้นเป็นแนว และท่าเรือข้ามฟาก เมื่อครั้งที่ฉันยังเป็นสามเณรน้อยอยู่ ฉันบอกกับครูของฉันว่า

"ครูครับ ผมจะไม่ไปยังดินแดนบริสุทธิ์ ถ้าที่นั่นไม่มีต้นมะนาวและเถาองุ่น"

ครูของฉันส่ายศีรษะพร้อมกับยิ้ม ท่านคงคิดว่า ฉันนี่ช่างเป็นศิษย์ที่แสนดื้อรั้น แต่ท่านก็ไม่เคยพูดว่า ฉันผิดหรือถูก

 มาบัดนี้ เมื่อไดรู้ว่าโลกียวิสัยและความบริสุทธิ์นั้นแท้จริงเกิดจากจิตใจ ฉันรู้สึกมความสุขมาก ฉันมีความสุขเพราะฉันรู้ว่า มีเถาองุ่น และต้นมะนาวบนดินแดนบริสุทธิ์ และรวมทั้งยังมีทางเดินที่ปูด้วยทรายสีแดงและหญ้าเขียวขจีขึ้นอยู่สองข้างทาง ฉันรู้ว่าหากฉันลืมตาขึ้นอย่างมีสติ และก้าวอย่างมั่นคง และสันติสุขแล้ว ฉันก็จะเห็นดินแดนบริสุทธิ์แห่งนั้น นี่เป็นเหตุผลที่ฉันเดินจงกรมอยู่ทุกวัน

เดิน วิถีแห่งสติ
- ติช นัท ฮันห์